Μια κοτσίδα, μια αλήθεια κι ένα τρόλει

Είναι κάτι απογεύματα που σαν να σέρνεις το ασήκωτο σώμα σου καθώς επιστρέφεις απ’ τη δουλειά. Στραγγιγμένος από ενέργεια, μα μ’ εκείνη τη γλυκιά κι αναζωογονητική κούραση της ανηφόρας. Χωρίς ανάσα σχεδόν, μα με την ύπαρξη σου σ’ απόλυτη αρμονία. Είναι εκείνες τις στιγμές που χωρίς να τη ψάχνεις η αλήθεια σε βρίσκει. Γυμνή κι αθώα, ειλικρινής και τρυφερή. Στη φωνή και τα μάτια του διπλανού σου στο δρόμο, στη στάση, στο τρόλεϊ. Στη κοτσίδα του κοριτσιού μπροστά σου που τανάει το σώμα του να πιάσει τη κρεμαστή χειρολαβή γιατί «Μαμά, είμαι μεγάλη!». Στο κουμπί της στάσης που με τη βία φτάνει να ακουμπήσει, μα που προσπαθεί ν’ ακουμπήσει ξανά και ξανά. Στη προτροπή της μάνας «Αγάπη μου, θέλει πιο πολύ δύναμη. Προσπάθησε μια φορά ακόμη» μέχρι το καμπανάκι να χτυπήσει και το φως πάνω απ’ τη πόρτα και πάνω απ’ τα μυαλά μας ανάψει. Τα γρήγορα κι εύκολα ξεχασιάρικα, τα σχεδόν πάντα κουρασμένα ενήλικα (κι ενίοτε γερασμένα) μυαλά μας.

Είσαι μεγάλη πια, ναι. Και το να μεγαλώνεις σημαίνει πως τα πόδια σου ψηλώνουν τόσο ώστε να σηκώσουν το μπόι σου. Οτι τα χέρια σου φθάνουν στον ουρανό και με τη κατεύθυνση που κάθε φορά τους δίνεις μπορείς ν΄αγγίξεις και ν’ απωθήσεις, να πετάξεις και να κρατήσεις ό,τι θες. Το να μεγαλώνεις σημαίνει να προσπαθείς με πείσμα κι αδημονία, ξανά και ξανά και για όσο χρειαστεί ν’ ανάψεις το φως. Μπορεί να χάσεις στάσεις, μα αν δεν σταματήσεις, στο τέλος θα φτάσεις εκεί που σου ‘μελλε να φτάσεις. Όχι απαραίτητα εκεί που ήθελες, μα σίγουρα εκεί που έπρεπε. Το να μεγαλώνεις σημαίνει, όμως, πάνω απ’ όλα να μην κόψεις τις κοτσίδες σου. Ποτέ. Ν’ ανακαλύπτεις κάθε μέρα τον κόσμο απ’ την αρχή. Να τον μυρίζεις, να τον γεύεσαι, να τον αγγίζεις. Να αφήνεσαι στην ενέργεια χωρίς να σκέφτεσαι τι έργο θα παραχθεί. Να ενθουσιάζεσαι επειδή πάτησες ένα κουμπάκι. Να νιώθεις πλήρης, αυτάρκης κι ήσυχος όταν χάνεις τις στάσεις. Ν’ απολαμβάνεις τη διαδρομή όπου κι αν σε πάει, για όσο σε πάει. Να χαίρεσαι τις απογοητεύσεις και τις στραβοτιμονιές. Να δυναμώνεις και να ψηλώνεις λεπτό το λεπτό. Να ‘χεις πίστη στο αχανές σύμπαν μέσα σου. Να τανιέσαι ως  το άπειρο. Να γίνεσαι άπειρο. Ν΄αφουγκράζεσαι τους ψιθύρους των περαστικών. Και να παίρνεις τρόλει και λεωφορεία. Θα δεις το Θεό, σίγουρα, σε κάποια διαδρομή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s