Ο αγών μου

Σκέψου τη στιγμή που γίνεσαι και τη στιγμή που χάνεσαι. Που αρχίζεις και παύεις. Το πρώτο σου κλάμα και την τελευταία σου ανάσα. Εσύ κι ο γαλαξίας που αέναα περιστρέφεται μέσα σου. Που παλεύει αιώνες τώρα να δραπετεύσει από έναν κόσμο σ’ έναν άλλο. Σκέψου την ελάχιστη μα μεγαλειώδη στιγμή μεταξύ των αναπνοών σου. Το κενό εκείνο ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή σου που όλα είναι ήσυχα και όλα πιθανά. Που όλα πεθαίνουν κι όλα αρχίζουν ξανά και ξανά. Που ξαναβρίσκεις τη θέση σου στο σύμπαν. Το σημείο μηδέν, που καλείσαι να συνεχίσεις ή να σταματήσεις τη μάχη. Να αγωνιστείς ή να παραδωθείς. Να διεκδικήσεις την νίκη ή να σημάνεις την ήττα. Να πεθάνεις και να αναγεννηθείς. Να ξεκινήσεις απ’ το τίποτα. Να γίνεις η αρχή. Να συνεχίσεις τη ροή με νέα δεδομένα. Να γίνεις η ίδια η ροή κι η ίδια η εξέλιξη.

Φοβάσαι. Το ξέρω. Μα, εμπιστεύσου το Θεό μέσα σου. Δε θα σε πλανέψει. Δε θα σε προδώσει. Και συνέχισε. Είναι δική σου η απόφαση. Και δικός σου ο αγώνας. Μόνο εσύ ξέρεις. Μόνο εσύ μπορείς.