Αυτό το τέλειο άγνωστο

Είναι αυτή η απόλυτη κι άψογα συγχρονισμένη συνύπαρξη του φόβου και του ενθουσιασμού. Τ’ αλύτρωτα ιδεώδη μας. Τα χαώδη, αχαρτογράφητα όνειρα μας που μας χτυπάνε τα παράθυρα κάθε βράδυ σαν που θα κοιμηθούμε. Αυτό που μας κλείνει το μάτι. Η απόλυτη συνωμοσία του εγώ μας. Αυτό που μας ξέρει καλύτερα κι από εμάς τους ίδιους. Που μας διαβάζει. Που μας πουλά και μας αγοράζει. Που κατάμουτρα κι ευθαρσώς μας φανερώνει πως μεγαλύτερος σαδιστής από τους πόθους μας δεν θα βρεθεί ποτέ. Αυτό το τόσο λατρεμένο άγνωστο που φωνάζει τ’ όνομα μας. Που, καμιά φορά, κατάκοπο αποκοιμιέται επιτρέποντας, έτσι, στην αδυσώπητη λογική να κρούσει τον εκκωφαντικό συναγερμό για το πιθανό επερχόμενο ναυάγιο, μα που μετά από λίγο πετάγεται πάνω ανεβάζοντας γρήγορα-γρήγορα τις άγκυρες της καρδιάς μας σαν σε καράβι αραγμένο κι έτοιμο να σαλπάρει από καιρό. Μακριά, όσο γίνεται περισσότερο, απ’ το λιμάνι του οικείου, του ασφαλούς και του συνήθους. Αυτό το τόσο ριψοκίνδυνο άγνωστο που εκρηκτικά μας μαγνητίζει σαν άλλα ρινίσματα σιδήρου. Αυτό το τέλειο άγνωστο που μας τυφλώνει και μας κουφαίνει μα που μας μαγεύει και μας λυτρώνει.

Σ’ αυτό το άγνωστο να παραδοθούμε γλυκά. Κι ό,τι γίνει. Κι όπως πάει.

Advertisements