Περί γενναιοδωρίας

Ξέρεις πως λέγεται αυτό που δίνεις με γενναιότητα κι ανυστεροβουλία; Στο ‘χουν ή στο ‘χεις πει ποτέ; Γενναιοδωρία, μάτια μου.

Γενναιοδωρία σημαίνει ν’αφήνεις σκόπιμα την ύπαρξη σου αφύλαγη και τον μικρόκοσμο σου ξεκλείδωτο. Να τολμάς ν’ απλώνεις τα χέρια σου στ’ άλλα χέρια. Να τολμάς ν’αγκαλιάζεις τις άλλες αγκαλιές. Να γίνεσαι η λύση στο γρίφο και το γινόμενο των πράξεων. Να δίνεις. Ό,τι κι όσο έχεις. Να δίνεσαι. Ν’απλώνεσαι και να σκορπάς εις αεί. Να μοιράζεσαι όλα εκείνα που φοβάσαι. Όλα όσα σκέφτεσαι, όλα όσα νοιώθεις. Να δείχνεις τις πληγές σου ως γιατρικό και βάλσαμο των άλλων πληγών. Να νοιάζεσαι. Να προσφέρεσαι. Να καλείς. Να προσκαλείς το γνωστό και το άγνωστο σου. Να εγκαλείς τη δειλή λογική σου. Να βροντοφωνάζεις τους ψιθύρους σου. Να κρατάς τη καρδιά σου αμπαλαρισμένη με πολύχρωμες, φανταχτερές κορδέλες, πάντοτε έτοιμη προς δωρεά.

Να θες, γενναιοδωρία θα πει. Ακόμα κι όταν δε μπορείς. Κλείσε, λοιπόν, τα μάτια και τ’αυτιά σου κι αναρωτήσου μόνο αυτό, μόνο για λίγο: «Θες;»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s