Τί είσαι για τους άλλους;

Αναρωτιόμουν πολλές φορές τι είναι προτιμότερο. Για τους άλλους. Να γίνεσαι άνεμος και χάρτης ή πυξίδα με τη βελόνα σταθερά κολλημένη. Να παρακινάς ή να εμποδίζεις κατά το πως σε συμφέρει και κατά το πως «αγαπάς». Αν η ύπαρξη σου όλη ήταν ποτάμι, τι θα ήταν; Ρυάκι γάργαρο και καθαρό που παρασύρει στο διάβα του και που γίνεται ενίοτε ορμητικός χείμαρρος μα οδηγεί στο ανοιχτό πέλαγος ή στάσιμο δέλτα, βαθύ, λημνάζον κι ασφαλές κολλημένο εκεί λίγο πριν τη θάλασσα, συντετριμμένο κι αδύναμο να χιμήξει και να διαλυθεί μέσα της;Κι αν είχες το δικαίωμα να καθορίσεις την πορεία θα πρότεινες μια άγνωστη διαδρομή ή την ασφαλή πεπατημένη;

Μετά αναρωτιόμουν και για σένα τον ίδιο. Τις ανάγκες σου τις δήθεν και τις αληθινές. Τους εγωισμούς και τις ανασφάλειες σου που σε κλείνουν καμιά φορά προς τα έσω και σε κάνουν να δείχνεις τόσο μικροσκοπικό, αδύναμο και φοβισμένο ανθρωπάκι. Που δεν σου επιτρέπουν να δώσεις στα φτερά άλλο νόημα και στους αιθέρες άλλη υπόσταση. Που δεν σ’ αφήνουν να δεις κατά πάνω και που σε τυφλώνουν (από φόβο μα κι από πόνο ίσως για ένα ενδεχόμενο τέλος) σαν αντικρίζεις τον Ίκαρο να πλησιάζει τον ήλιο. Και, τελοσπάντων, τί είναι για σένα ο ήλιος; Κίνδυνος ή ευκαιρία; Καταδίκη ή λύτρωση;

Τί είσαι τελικά για τους άλλους;Μονοπάτι ανοιχτό ή μονόδρομος αδιέξοδος;Κι η επονομαζόμενη αγάπη σου;Ορίζοντας αχανής, απεριόριστος και πολύχρωμος ή παντζούρι μουντό, συμπαγές και σφραγισμένο; Γη ανεξερεύνητη ή οικόπεδο περιχαρακωμένο η έγνοια σου; Τι, λοιπόν, είσαι και τί θες να είσαι;

Advertisements