Εκείνη η στιγμή

Μιλώ για τη στιγμή εκείνη. Την μία. Την κατάλληλη. Τον εγωιστή άγνωστο παράγοντα που μπορεί ν’αλλάζει κατά το δοκούν την εξίσωση της ζωής σου. Το τώρα, που το σύμπαν σου σιγεί μπρος το μοιραίο. Που οι λεπτοδείκτες επιβραδύνουν επικίνδυνα. Που η ύπαρξη σου ολάκερη πάλεται και δονείται στην παντοδυναμία της ίδιας του της αδυναμίας.

Μιλώ για το απειροελάχιστο, το αμελητέο, το ανύπαρκτο σχεδόν εκείνο χρονικό άχρονο σημείο που ματιές συναντώνται και ψυχές επικοινωνούν. Για τον κόκκο εκείνον της κλεψύδρας που πέφτοντας γίνεται αιωνιότητα. Που σε τρομάζει και σε γαληνεύει ταυτόχρονα. Που το παρόν ισοπεδώνει χιλιάδες τυχόν προηγούμενες ζωές, κοσμογονικές εκρήξεις και παρελθόντα.

Μιλώ για τη στιγμή εκείνη που δεν τη περίμενες. Που ίσως και να την απέφευγες. Που σε βρίσκει ξέγνοιαστο μα ευάλωτο και σε κουρσεύει. Που σε καθηλώνει. Που σε παραλύει. Που μπορεί να σβήσει αμέσως μετά, αλλά που δεν έχει σημασία γιατί μεσ’ το ελάχιστο της ανακάλυψες το μέγιστο σου.

Θέλει αρετή και τόλμη η ζωή

Είναι αυτό που κάθε φορά μας ξεπερνά. Η αναμέτρηση με τον βαθύτερο, κρυψίνους ενήλικο εαυτό μας. Με τους φόβους, τα όρια, τη λογική, την ασφάλεια μας. Είναι κι η μάχη κάθε φορά που στα συρματοπλέγματα της ύπαρξης μας ανιχνευτεί κίνηση. Κι η απειλή που σαν να γιγαντώνεται εμπρός μας αν τύχει κι ο «εχθρός» περάσει εκείνο το θεόρατο, τσιμεντένιο κι απόρθητο κάστρο μας. Κι οι σειρήνες που αλλαλάζουν στ’ αυτιά μας και που πάνε σχεδόν να μας κουφάνουν. Περιχαρακωμένοι και πάντα οπλισμένοι. Ετοιμοπόλεμοι και τρομοκρατημένοι. Δήθεν άτρωτοι και τάχατις ευτυχισμένοι.

Μόνο που να…Είναι που αναρωτιέμαι απο πότε η ζωή μας είναι σε πόλεμο. Απο πότε χωρίζουμε τους ανθρώπους που περνούν τα σύνορα της «περιφέρειας» μας σε παράνομους κι εχθρούς κι εν τέλει νικητές και νικημένους. Λες κι υπάρχουν νικητές και νικημένοι. Απο πότε τραυλίζουμε μπρος το άγνωστο αντί να το κοιτάμε κατάματα και να του ανοίγουμε την πιο μεγάλη, την πιο βαθιά αγκαλιά μας. Απο πότε θωρακίσαμε την καρδιά μας με τη σφιχτή πανοπλία του σίγουρου, του σοβαρού, του προβλεπόμενου. Απο πότε πάψαμε να εξερευνούμε τ’αχαρτογράφητα. Να πηγαίνουμε κι όπου μας βγάλει.

Ν’αφοπλιστούμε. Αυτή είναι η μόνη λύση. Ν’αφεθούμε. Να δώσουμε χωρίς να σκεφτούμε τι θα πάρουμε. Να σώσουμε και να λυτρωθούμε. Ν’αγαπάμε. Και να θυμόμαστε πως, ναι, θέλει αρετή και τόλμη η ζωή.