Όλα εκείνα τα «εάν»

Αυτά τα έντιμα, αδυσώπητα «εάν» που καμιά φορά μας στοιχειώνουν και σαν να παραλύουν τη ζωή μας. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί που ίσως να μη κλείσουν ποτέ. Όσα χρωστάμε κι όσα μας χρωστάνε, αιώνιο, θαρρείς, βερεσέ. Κάποτε ίσως να νομίζαμε, πως υπάρχει χρόνος. Ακυρώναμε το τώρα με την βεβαιότητα εκείνου του ενστίκτου που φαντάζονταν μέλλοντα. Πλάθαμε το επισφαλές σαν δεδομένο και στήναμε ολόκληρη τη ζωή μας πάνω στο πιο τρεμάμενο κι ανισόρροπο όνειρο. Θεωρούσαμε άβατο το ρίσκο, και γι’ αυτό ακριβώς δεν το παίρναμε. Απο φόβο, ουσιαστικά κι από ανασφάλεια. Από ένα ‘κι αν’ κι από ένα «σιγά μην». Από επιλογές, σαφείς κι αναίμακτες τότε. Επισφαλείς, ωστόσο, πια κι επικίνδυνες.

Μέχρι που ο χρόνος πέρασε. Και μας δίδαξε πως το μετέωρο είναι μετέωρο. Κι όσο κι αν το βαφτίζεις με κοσμητικές ουτοποίες,  κι όσο κι αν το πλέκεις με χίλιες δυο φαντασιώσεις παραμένει τέτοιο. Είναι η δράση μόνο που μπορεί να ξεδιαλύνει τα πράγματα. Κι αν δεν προβείς σε δράση, χωρίς να καταλάβεις πως, το μέλλον θα ‘χει φτάσει λειψό, κουτσό και παχύσαρκο. Φορτωμένο με όλες εκείνες τις χαμένες ευκαιρίες, που ναι, πια, μπορείς να το δεις κατάματα πως είναι χαμένες. Κι ίσως, πράγματι, όλο αυτό να μας δίδαξε. Και ναι, ίσως υπάρξουν κι άλλες. Μόνο που πια, το παρόν σου είναι ένα «ίσως», μια υπόθεση κι όχι εκείνη η κατάφαση που ήθελες. Κι έτσι, μετέωροι, ξανά.

Advertisements

Όλα είναι ροή

Όλα στο σύμπαν σου ρέουν. Έχεις παρατηρήσει ποτέ; Η νύχτα κι η ‘μέρα σου εναλλάσονται συνεχώς κι ατέρμονα στο άπειρο διηνεκές. Οι παγωμένοι χειμώνες και τα κοχλαστά καλοκαίρια. Έχεις δει;

Έχεις δει πως το κύμα σε κάθε του εισπνοή ρουφά την άμμο;Και πως σε κάθε του εκπνοή την ελευθερώνει κι εκείνη χτίζει λόφους στην ακρογυαλιά;Κι η άγονη Κυκλαδίτικη γη που σαν αγκαλιάσει μερικές σταγόνες παίρνει να πετάει ζωή;Τους Αυγερινούς και τους Αποσπερίτες της ζωής σου, τους έχεις δει ποτέ; Δες τη θάλασσα πως βράζει. Δες και τους υδρατμούς αυτούς που μπορούν να φέρουν συννεφιά. Κι αυτή που μπορεί να φέρει καταιγίδα. Δες και πως αυτή φτιάχνει πανύψηλα, πολύχρωμα ουράνια τόξα και πως ξημερώνει λαμπρότερες και καθαρότερες λιακάδες. Όταν το ένα τελειώνει, αρχίζει το άλλο. Και το άλλο αρχίζει επειδή τελείωσε το ένα.Και θα γίνει ένα κοκ.

Σκέψου, λοιπόν τη ροή, αν πρέπει κάτι να σκέφτεσαι. Κι ανακάλυψε μέσα της τον εαυτό σου. Κάπου εκεί βρίσκεται. Ψαχούλεψε την ενέργεια σου ανάμεσα στη Πούλια και περίμενε έως ότου πέσει. Και μόνο τότε κλείσε τα μάτια. Και ανάσανε βαθιά. Και φτάσε στο πιο βαθύ, στο πιο κρυμμένο σημείο του αφαλού σου. Κι άνοιξε τα μάτια. Είσαι ίδιος;