Πρωινές Στιγμές

Η ησυχία στο μυαλό σου τη στιγμή που μόλις ανοίγεις τα μάτια.

Και μετά οι κόκκοι του στιγμιαίου στο πολύχρωμο πουά θερμό/σέικερ που λιώνουν στο κρύο νερό μαζί με τη ζάχαρη. Κι αυτή η τέλεια, δροσερή συννεφιά. Και τα ξερόχορτα που πάλλονται πότε δεξιά και πότε αριστερά, πότε δώθε και πότε κείθε. Κι η κόκκινη μπουγάδα στη κορυφή του απέναντι λόφου που σαν άλλη μπαντιέρα ρόσα γνέφει κατά το Αιγαίο. Και το κάτασπρο κι αδύνατο κατσικάκι που βελάζει κάτω απ’ το παράθυρό σου επίμονα. Που ξέφυγε απ’ το κοπάδι αναζητώντας την περιπέτεια και που τώρα φοβισμένα ζητά το απάγκιο της μητρικής αγκαλιάς. Κι οι φραγκοσυκιές που αμέτι μου χαμέτι μου βάλθηκαν κάθε μέρα να αλλάζουν χρώματα στα άνθη τους και τη μια τα βάφουν άσπρα, την άλλη ροζ και την άλλη πορτοκαλιά. Κι ο βορεινός αυτός αέρας που πηγαινοερχόμενος πάνω απ’ τον περιφερειακό αρπάζει με την χερούκλα του τους ήχους των μηχανών και τους λιώνει στη χούφτα του και τους σκορπά σαν άλλη σταχτη μακριά.

Κι η καμμένη λάμπα, ακόμα ακόμα, στο μπάνιο σου που στωικά κι ήσυχα περιμένει την αλλαγή ξέροντας πως θα ‘ρθει, αργά ή γρήγορα, όχι επειδή δεν αντέχεις το σκοτάδι αλλά επειδή αποζητάς το φως. Κι οι μουσικές στα ακουστικά του hands-free. Και τα χαμόγελα που επιστρέφουν στη μνήμη και ζωγραφίζουν το πρόσωπο σου. Κι η μαγεία που τυλίγει το τώρα. Κι η στιγμή. Οι στιγμές. Οι πολύτιμες. Οι πολλές. Οι σπάνιες. Αυτό το ασίγαστο Όλον μέσα σου. Αυτό. Μόνο αυτό.