Περί Ισορροπίας

Πάντα θα φρικάρεις. Και πάντα θα υπάρχουν στιγμές που το σύμπαν ολάκερο θα μοιάζει μαύρο, ή αν όχι μαύρο, σκούρο σίγουρα. Πάντα θα υπάρχει χείλος και πάντα θα το ζυγώνεις. Είναι στη φύση μας η καταστροφή, ο θάνατος κι η αναγέννηση. Πάντα θα βγαίνεις εκτός πλαισίου και πάντα τα όρια θα τεντώνονται επικίνδυνα. Πάντα θα θες να δραπετεύσεις και πάντα θα κλώθεις στο μυαλό σου πλειάδες εάν. Πάντα θα χάνεσαι. Πάντα θα πέφτεις. Πάντα θα αδειάζεις.

Μα δίπλα στα τόσα πάντα του σκότους άλλα τόσα πάντα φως. Πάντα θα υπάρχουν δίπλα σου άνθρωποι να δίνουν νόημα σε ό,τι κι όσα κάνεις. Πάντα θα σε ηρεμεί μια απλή, καθημερινή κουβέντα. Κάποιο σχόλιο, ένα χαζό αστείο, ένα ‘χαμογέλασε’. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι-φάροι να σε απομακρύνουν απ’ τα βράχια, ακριβώς τη στιγμή εκείνη που το καράβι σου γρατσουνάει επικίνδυνα πάνω τους. Πάντα θα ξέρεις οτι είναι τύχη μεγάλη, εξ άνωθεν σίγουρα σταλμένη, να έχεις δίπλα σου εκείνους που θα σου δώσουν το χέρι τους να σηκωθείς. Και που δε θα σου πουν τίποτα, αλλά που το βλέμμα τους θα ξεχυλίζει κατανόηση κι αγάπη οικουμενική. Πάντα για αυτούς τους ανθρώπους-λόγους, που είτε περίμενες είτε όχι πως θα βρεις μπροστά σου, αξίζει να συνεχίζεις. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσεις.

Στα τόσα, λοιπόν, πλην των ημερών βάζω άλλα τόσα συν μέχρις ότου η παλάτζα να ξαναβρεί την χαμένη της ισορροπία. Μέχρι την επόμενη φορά. Που σίγουρα θα υπάρξει.

Advertisements