Η μάχη της ντουλάπας ή πως να χωρέσει όλο το σύμπαν σε ένα ξύλινο κουτί

Αυτό που συμβαίνει κάθε τέτοια περίπου εποχή, κάθε χρόνο, στο δυαράκι είναι το δίχως άλλο πόλεμος. Χρόνια τώρα, η ίδια μάχη ξανά και ξανά. Εγώ, εμείς κι η ντουλάπα!

«Αυτό το μπλουζάκι μου το αγόρασε η μαμά, δε θέλω να το πετάξω. Μ’ αυτή τη φούστα είχα βγει στο δεύτερο χρόνο της σχολής και μου την έπεσε ένας ωραίος του πολεμικού ναυτικού. Μ΄αυτό το τζιν έγραφα πάντα κάθε πρώτη της εξεταστικής. Αυτό το φορεματάκι είναι με τις ταμπέλες γιατί το αγόρασα αλλά δε το έβαλα ποτέ και μετά πάχυνα και δεν μου έμπαινε, αλλά δε θέλω, να το πετάξω γιατί μπορεί να αδυνατήσω και να το φορέσω. Κι αυτό το πουλόβερ που τώρα μου έρχεται φαρδύ, ίσως ξαναπαχύνω και το χρειαστώ. Κι εκείνο το γούνινο μπουφάν, έ άστο, μπορεί να χιονίσει σαν του ’87. Όχι, όχι αυτά τα παπούτσια! Ας είναι τριμμένα, είναι απ΄τα αγαπημένα μου κι εντάξει, φοριούνται μέχρι το περίπτερο αποκάτω. Αυτό το σινιέ τσαντικό, τώρα που θα το βάλω?Λοιπόν, θα το χαρίσω. Αλλά…αν κάποια στιγμή το χρειαστώ?Κι αυτή η πράσινη ζακέτα, τι ωραίο χρώμα!Την κρατάμε! Κι αυτές τις μάλλινες κάλτσες μην τις πετάς!Ας έχει τρύπα η δεξιά. Τις αγαπώ! Όχι αυτή τη ζώνη, τη θέλω!Μ’ αφού δε τη φοράς ποτέ!Θα τη φορέσω!Α!Να κι ο μεγάλος πράσινος σάκος που έφερα την πραμάτεια μου απο το χωριό όταν πρωτοήρθα Αθήνα. Και ναι. Έχω ακόμα τα ρούχα του σχολείου. Φοριούνται, μωρέ. Μέσα στο σπίτι, τουλάχιστον. Ε?Δεν φοριούνται?»

Στοίβες ολόκληρες στο μικρό μας σπιτάκι. Τόσες που το υπνοδωμάτιο και το χωλ έχουν φρακάρει και που αν θες να περάσεις θέλει «θάρρος και τόλμη». Προς αποθήκευση και άμεση χρήση. Προς αποθήκευση για κάποια-ίσως-στιγμή στο μέλλον χρήση. Προς δωρεά. Προς καταστροφή. Προς μεταφορά στη ντουλάπα στο χωριό. Προς «άστο εκεί και θα δούμε». Χρόνια κι αναμνήσεις-εξαρτήσεις στοιβαγμένες και κλεισμένες σε κουτιά, βαλίτσες και σακούλες σκουπιδιών. Και κάθε έξι μήνες, πάλι στο φως και πάλι στο σκοτάδι. Μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι την επόμενη άνιση μάχη.