Ένα κομμάτι παζλ

Το κράταγα σφυχτά, θαρρείς κι αλλιώς θα ξεγλιστρούσε απ’ τις μουλιασμένες στην αρμύρα παλάμες μου.

Ένας τετράγωνος, πολύχρωμος θησαυρός θαμμένος στην άμμο. Δεν τον έψαξα. Εκείνος με βρήκε. Θαρρείς και το σύμπαν, για κάποιον αδιευκρίνηστο λόγο, εμπιστεύθηκε σε μένα το φανέρωμα του. Κι εγώ τον είδα. Και του χαμογέλασα. Κι έκτοτε αναπαύεται ήσυχος στο σουηδικό κομοδίνο μου.

Κι αυτό το μικρό κομμάτι που γεμίζει την δική μου ολότητα στέκει χάσκο, κενό κι απόν από μια άλλη ολότητα. Από κάπου λείπει. Και κάπου ταιριάζει απόλυτα. Φυσικά, αυθόρμητα κι απλά. Χωρίς πίεση και χωρίς τροποποιήσεις. Κάποιο μισό το συμπληρώνει. Κάποιο μικρό προσωπικό σύμπαν ολοκληρώνεται μ’ αυτό το μικρό κομμάτι.

Θα το κρατώ. Με πλήρη επίγνωση. Σαν φυλαχτό. Και σαν σημάδι.