Ο φόβος του «Σ’αγαπάω»

Μα πως μπορείς να μ’ αγαπάς, είπε, αφού δεν με ξέρεις.  Λες και το ν’ αγαπάς κάποιον και να του το λες προαπαιτεί πράγματα. Να γνωρίσεις τον άλλο καλά, να τον μελετήσεις, να τον ψάξεις, να τον τεστάρεις.  Μια στεγνή, περιοριστική προυπόθεση. Καταλήξαμε να πιστεύουμε πως η αγάπη είναι το πιο δύσκολο συναίσθημα κι η πιο αυστηρή πράξη. Αποτέλεσμα κάποιας τρόπον τινά άλλης μαθηματικής πράξης. Χάσαμε τις αιτίες και τις αφορμές. Απωλέσαμε τον αυθορμητισμό μας ως όντα. Να περιγράφεις αυτό που νοιώθεις. Το πιο απλό, το πιο όμορφο, το πιο χαζό, ίσως, πράγμα.

Φοβόμαστε την πιο όμορφη λέξη, δειλιάζουμε μπροστά στο πιο άφθαρτο στους αιώνες συναίσθημα. Κρυβόμαστε πίσω από δήθεν και κούφιες θεωρίες. Αυτοτυφλωνόμαστε και χάνουμε τη θέα της αγάπης, αυτής της αληθινής, αλτρουιστικής αγάπης ενός ανθρώπου προς έναν άλλο. Παρεξηγούμε ένα «σ’αγαπώ» και ψειρίζουμε τα πως και γιατί κι αν. Λες και δεν είναι αυτή που αγκαλιάζει το σύμπαν. Λες και δεν είναι η αγάπη που φέρνει τη ζωή, που την γεννά ξανά και ξανά. Λες και δεν είναι η αγάπη ό,τι μας τρέφει ως πνεύμα κι ό,τι μας εξελίσσει ως ύλη. Ο φόβος, τελικά, ίσως και να μην προσδιορίζει τη λέξη αλλά τους εαυτούς μας. Εμάς είναι που φοβόμαστε, όχι την λέξη κι όχι την αγάπη. Μόνο εμάς.

 

Advertisements