Η ευτυχία της απλότητας ή η απλότητα της ευτυχίας

Η ευτυχία, θαρρώ, βρίσκεται παντού. Στο σύρσιμο της άμμου στην γυάλινη κλεψύδρα. Στην ανάσα που παίρνει η ξερή γη όταν ποτίζεται. Στα πιο απίθανα μέρη, εκεί που δε πάει ανθρώπου νους. Στο απειροελάχιστο. Στον μικρόκοσμο. Στην πρώτη ακτίνα που σου χαϊδεύει το μάγουλο κάθε ιουλιάτικο ξημέρωμα. Στις δροσερές σταγόνες που τρέχουν απ’ το ποτήρι σου για να ενωθούν μια ώρα ταχύτερα με το πολύχρωμο,σιδερένιο και τρίποδο τραπεζάκι σου. Στις φουσκάλες-μάτια και στο κλουκου-κλουκου που κάνουν τα παγάκια χορεύοντας με τα φυλλαράκια δυόσμου έτσι όπως τ’ ανακατεύεις με το καλαμάκι σου σ’ ένα τσάι μήλο. Στα σύννεφα που σκιάζουν το τοπίο σου και στο νοτιά που σε παρακινά και σ’ αλαργεύει. Στην άκρη των χειλιών που αγκαλιάζουν το χαμόγελο σου. Στις γραμμές των ματιών σου που τόσο σε γοητεύουν και που τόσο σε τρομάζουν καμιά φορά. Στις παράτολμες φύτρες των μαλλιών σου που μπερδεύονται στα ματοτσίνορα σου. Στον ήχο που κάνουν οι λέξεις καθώς τις προφέρεις, τον δικό σου ήχο.

Η ευτυχία της απλότητας, θαρρώ, βρίσκεται στην απλότητα της ευτυχίας. Στην αμεσότητα και την καθολικότητα της στιγμής. Στην ωριμότητα του ριζικού και την ελαφρότητα του επιφανειακού. Στην ολούθε και τριγύρωθεν μαγεία. Σε μένα και σε σένα. Σ’ εμάς. Σε όλα.