Για όσο κρατήσει…

– Είναι ώρες τώρα το κύμα αυτό απλωμένο στην άμμο μας, σου λέω. Απροσκάλεστο ήρθε (-λες και πότε υπάκουσε σε δελτία τύπων, λειτανίες και προσκλητήρια) αλλά φριχτά καλοδεχούμενο. Και μοιάζει μ’ αυτήν την ακατανίκητη έλξη του ενθουσιασμού που προσπερνά τις ράθυμες, τεμπέλικες ησυχίες του μυαλού και χτυπά μ’ αστραπή τα άκρα των νεύρων σαν άλλος στατικός ηλεκτρισμός. Αυτή η μεγαλειώδης δύναμη που απ’ το τίποτα ξεπετάγεται και κυριαρχεί με το πρώτο της μόλις δειλό και τρεμάμενο βήμα. Η αίσθηση πως όλα, η ζωή σου ολάκερη, είναι στη δική σου φούχτα. Σαν το λευκό ακόνι, εκείνο που τον Αύγουστο είχες αρπάξει απ’ το γιαλό, να μαλακώνει ανάμεσα στα όρη της παλάμης σου κι εσύ με μια σου μόλις γροθιά να το στύβεις. Μέχρι που σαν λεμονόκουπα αποκαμωμένη και άδεια θα πέσει στις ρίζες σου. Και θα γίνει λίπασμα στο δέντρο της ζωής σου. Είναι σαν αυτή την ώρα να είσαι τόσο απόλυτα, αδιάλειπτα σίγουρος πως μπορείς να το κάνεις. Πως τίποτα δεν μπορεί να σε κρατήσει απ’ το να μην. Ο πόθος για ζωή και δημιουργία. Η έξαψη μιας σπινθιρίζουσας ακόμη νιότης που όλα τ’ αντέχει, όλα τα θέλει κι όλα τα μπορεί. Που όσο κι αν τυλίγεται από μαβιές ή πολύχρωμες στάχτες  με ένα, τόσο δα, ανυπόστατο, πυρωμένο «φου» καθαρίζει μεμιάς και ξανανάβει. Αυτή η παλμική δόνηση, που έρχεται απ’ τα πιο βαθιά, βραχώδη έγκατα του είναι μας σαν άλλος ύμνος ξωτικών γυρεύοντας το φως. Αυτή η Ποσειδώνια τρίαινα που ταράζει τα στάσιμα νερά και κάνει την ευθεία καμπύλες. Και να ‘ταν λέει να μην ξαναρχόταν εκείνη η πρότερη βαρετή, ίδια κι ίδια, ανυπόφορη μπουνάτσα.

– Μη σκας. Και μη νοιάζεσαι για το παρακάτω. Για όσο κρατήσει. Μόνο, τώρα, υποσχέσου μου πως μέχρι κι η τελευταία μπουρμπουλήθρα του λευκού αφρού γλυστρίσει απ΄τα δάχτυλα σου, αυτό τ’ αλμυρό ύδωρ της ζωής, τ’ αγίασμα της προσωπικής μας ύπαρξης, θα το κρατήσεις για όσο μπορείς, κουρελιάρη δίδυμε εαυτέ μου. Τα δάχτυλα σου θα πλεχτούν σ’ έναν κόμπο τόσο στέρεο και συμπαγή (να,έτσι δα! Βλέπεις;) που αν μη τι άλλο δεν θα επιτρέψει σε κανέναν αύριο μεθαύριο να μας πει πως παραδοθήκαμε αμαχητί. Φίλα μου σταυρό!Για τώρα, εντάξει; Και για όσο κρατήσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s