Αναζητώντας έναν Πολικό Αστέρα

Στο νου μου, από χθες, κυριαρχεί αυτή η ανάμνηση, εικόνα φτιαγμένη κάπου στα 15 μου.Κι είναι τόσο ολοζώντανη, που σαν να τη ξαναζώ τώρα δα, στη παραμικρή της λεπτομέρεια.

Είμαι στη Ξυνόβρυση. Στο χωράφι εκείνο στην πλαγιά, ακριβώς απέναντι απ’ το χωριό. Εκεί έχει φτιάξει ο μπαμπάς μου με τα χέρια του ένα πρόχειρο, φτωχικό αλλά με όλα τα κομφόρ, ειδικού σκοπού προσωρινό καλύβι. Κι ήρθα για μερικές μέρες. Είναι βραδάκι, περασμένες 10 σίγουρα. Αύγουστος μεστός, με μπόλικη ζέστη και υγρασία αλλά, καθόλου κουνούπια. Είμαι ξαπλωμένη, ανάμεσα στους γονείς μου πάνω σε ένα κομμάτι νάιλον που λειτουργεί σαν υπόστρωμα- άβολο λίγο, βέβαια, αφού στη πλάτη όλο και νοιώθω καμιά ατίθαση πετρούλα. Δεν ακούγεται κιχ,  παρά μόνο τα τριζόνια κι οι μπάκακοι απ΄το ρέμα. Ε, και καμιά φορά, στα φευγαλέα, μουσικές και κουβεντολόι απ’ το καφενείο του χωριού που περνούν τροχάδην από πάνω μας καθώς τα παρασέρνει τ’ απόι. Τ’ ανάσκελα,το λοιπόν, με τα χέρια κάτω απ’ το κεφάλι για μαξιλάρι χαζεύω έναν καταπάνω μου ουρανό απέραντο, απόλυτο, ολόμαυρο στο βάθος, μα μ’ εκατομμύρια διάσπαρτα σκορπισμένα μικρά-μικρά αστράκια. Χαμένη ανάμεσα στα μικροσκοπικά φωτάκια, βλέπω άξαφνα τον μπαμπά μου ν’απλώνει το δεξί του χέρι προς τα πάνω, να ενώνει με τον δείκτη του 7 πιο φωτεινά απ’ τ’ άλλα αστέρια και να μας λέει: ‘Να, αυτή είναι η Μεγάλη Άρκτος«.  Κάνοντας λίγο πιο δίπλα, ενώνει άλλα 7 σημεία, «κι εκεί η Μικρή Άρκτος. Και το τελευταίο άστρο στην ουρά είναι ο Πολικός Αστέρας. Δείχνει πάντοτε το Βορρά. Μ’ οδηγό τ’ Άστρο του Βορρά ποτέ δε χάνεις το δρόμο σου«. Και μιμούμενη σηκώνω κι εγώ το χέρι, και με τον δείκτη ενώνω με νοητές γραμμές τ’ αστέρια και ζωγραφίζω το σχήμα των δυο Άρκτων, σαν να προσπαθώ να αποτυπώσω μια για πάντα το μοτίβο τους στο μυαλό μου.

Και μετά η εικόνα διαλύεται. Δε ξέρω πως με ξαναθυμήθηκε μετά από τόσα χρόνια. Ίσως, επειδή ψάχνοντας μια κατεύθυνση, οι ασυνείδητες δυνάμεις μου να την φώναξαν για βοήθεια. Ίσως κι αυτές μαζί μου να αναζητούν τον Πολικό Αστέρα, την άλλη πυξίδα της ζωής μου. Αυτήν που θα μου δείξει ξανά την πορεία.Ίσως, ποιος ξέρει…

Advertisements

3 thoughts on “Αναζητώντας έναν Πολικό Αστέρα

  1. τι ωραια εικονα και τοσο αισιοδοξη.. ποσο εχουν αλλαξει τα χρονια ομως και ποσο ακομη αναρωτιεμαι.. φοβαμαι.. μα τωρα που το λες, θα μαθω κι εγω να σχηματιζω με το χερι τη μικρη αρκτο, κι οταν βρισκω το τελευταιο της αστερι, θα ειμαι σιγουρη τουλαχιστον προς τα που στρεφω το βλεμμα

    καφεδακι ζεστο;

    καλημερα

    • Καλημέρα 🙂
      Άλλαξαν και θ’ αλλάξουν δυστυχώς. Προσωπικά όμως το ‘χω βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, να μην αλλάξω μαζί τους!
      Τσάι, λέω, για αρχή σήμερα (για τον ελαφρύ πονόλαιμο) και μετά καφεδάκι..:)

  2. Πολύ μου άρεσαν οι εικόνες που μοιράστηκες μαζί μας,ήταν γεμάτες αγάπη , τρυφερότητα και ζεστασιά. Όσο για το αστέρι..εύχομαι να σου δείχνει πάντα το δρόμο.
    Καλό βράδυ σου εύχομαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s