Αυτό που είμαι…

Αυτό που είμαι είναι αυτό που βλέπεις, αυτό που ακούς κι αυτό που αισθάνεσαι. Αυτό που είμαι έχει γωνίες και κοιλότητες, σάρκα και ιδρώτα, μύες και λίπος και δέρμα. Έχει φωνή που πότε μιλάει και πότε σωπαίνει αλλά ψυχή που πάντα αισθάνεται, που πάντα χαίρεται και πάντα λυπάται.  Ακόμα κι αν δεν στο λέει.

Αυτό που είμαι, είμαι εγώ. Με την τελειότητα της μοναδικότητας του, την ομορφιά και την ασχήμια των λεπτομερειών του. Η ολότητα της  ύπαρξης μου, ακόμα κι αν στα δικά σου μάτια φαίνεται «μισότητα», έχει την ευλογία πάντα να δίνει χωρίς να της καίγεται καρφί για το τι κι εαν θα πάρει. Αυτό που είμαι είναι αυτό που δεν είσαι κι αυτό που δεν θα είσαι και που δε θέλω να γίνεις.

Αυτό που είμαι δεν απαιτεί την προσοχή σου, την φροντίδα σου, τα κοπλιμέντα σου ούτε καν την έγνοια σου. Θέλει μόνο την ευγένεια σου και την καλοσύνη σου και την αποδοχή σου.  Αυτό που είμαι έχει άμυνες,  σιδερένιες σιωπές, στεγανά και δεικλίδες ασφαλείας. Μην τις παραβιάσεις και μην ψάξεις αντικλείδια. Δεν ανοίγουν με τεχνητά μέσα. Δεν το διάλεξα, έτσι είναι από μόνες τους..

Πες μου, λοιπόν, μπορείς να μ’αγαπήσεις-απλά, ανθρώπινα-για αυτό που είμαι αλλά και για όλα αυτά που δεν είμαι; Μπορείς να σηκώσεις το ασήκωτο βάρος της πεσμένης μου ψυχής, να με βαστάξεις να ξανασηκωθώ; Πες μου…

Advertisements

Ας μείνει το καλοκαίρι…

Καλοκαιράκι και στην ανάσα μας που αγκομαχά αρκεί έν’ αλαφρό μελτέμι ή μια θαλασσινή σταγόνα για να μας δροσίσει. Καλοκαιράκι και στην ζωή μας που ιδρώνει αρκεί ένα ολιγόλεπτο μερικών ωρών, ημερών ή εβδομάδων διάλειμμα για να ξαποστάσει πριν σφυρίξει πάλι το κουδούνι και ξαναγίνουμε σχολιαρόπαιδα. Καλοκαιράκι και στ’ όνειρο μας που λαχανιάζει αρκεί μια στάση και μια παγωμένη γουλιά ελπίδας.

Καλοκαίρι κι οι παλμοί της ψυχής χαλαρώνουν ακολουθώντας το ρυθμό της ζωής μας. Ο ήλιος κι η αλμύρα ας στηλιτεύσουν, το λοιπόν, το έρμο, παρατημένο σε κρυφή αμμουδιά καραβίσιο ξύλο, αυτό που δεν σαπίζει και δεν σχίζεται εύκολα. Μέχρι να ‘ρθει πάλι ο χειμώνας, ας μείνει το καλοκαίρι να χρυσαφίσει τα ανώτερα στρώματα της ύπαρξης μας ποτίζοντας τα με λίγο παραπάνω φως.

Στον ήλιο που ανατέλλει νωρίς και στον ίδιο ήλιο που δύει αργά, στα αιγαιοπελαγίτικα κύματα που μια φουσκώνουν και μια ηρεμούν, στο αεράκι που μια καίει και μια δροσίζει, στο αλάτι που σκάβει το κορμί και στεγνώνει, στο ματζούνι που καίγεται και σκάει, στα τζιτζίκια που νύχτα-μέρα δεν σταματάν να τραγουδάν, στον εαυτό μας που μια βυθίζεται στον πάτο και που μια ανεβαίνει στον αφρό..ας του αφήσουμε το καλοκαίρι.

 

Ας μείνει, τελοσπάντων, μια στιγμή το καλοκαίρι..Κι από χειμώνα, πάλι, βλέπουμε…