Οι λακούβες της επικοινωνίας

Αρχίζω να καταλήγω στο οτι η επικοινωνία είναι σαν πλακάκι πεζοδρομίου στην αρχή της Πειραιώς, εκεί περίπου απέναντι από την Πολυκλινική και δίπλα ακριβώς στη στάση λεωφορείου. Όσοι έχουν περπατήσει νύχτα ή μέρα βροχερή ή απόβρεχο καταλαβαίνουν ακριβώς τι θέλω να πω.

Μια ωραία ολογκρί μέρα, το λοιπόν, έχεις βάλεις τα καλά σου τα παπουτσάκια, το καινούριο σου το μούρλια ρουχαλάκι και ανηφορίζεις στο εκεί γνωστό σημείο ξέγνοιαστα αν και λίγο σε στυλ κότας  γιατί ως γνωστόν μετά βροχής τα πεζοδρόμια της Αθήνας εύκολα μετατρέπονται σε νεροτσουλήθρες χωρίς πισίνα από κάτω να σε περιμένει. Κι εκεί που πας…πας…πας..ΣΛΑΠ! Το ολόμαυρο νεράκι το ανακατεμένο με νέφος και σύραγγες και σκουπίδια και λάσπες σε χουφτώνει από την κορφή ως τα νύχια.Και πάνε τα παπουτσάκια και το ρουχαλάκι σου..και βρίζεις τους ναρκομανείς που βρήκαν εδώ το στέκι τους, τους υπαλλήλους του Δήμου που πληρώνεις χωρίς να κάνουν κάτι, τον Δήμαρχο που δεν περπάτησε ακριβώς εδώ να δει τη γλύκα, το Κράτος που δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει ούτε καν ένα πεζοδρόμιο, την κωλοπόλη που ήρθες να ζήσεις, τον εαυτό σου που δεν ήταν πιο προσεκτικός, τους περαστικούς που απλά κοιτάνε και δεν σκύβουν να σε καθαρίσουν (όχι γιατί ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν!), την τύχη σου την χορεύτρια, τον Θεό που «σήμερα βρήκες να βρέξεις γ*** το κέρατό μου» κοκ.

Έτσι είναι και η επικοινωνία..περπατάς χωρίς να ξέρεις, μέχρις ότου ένα κούφιο πλακάκι, μια μεταμφιεσμένη λακούβα, αλλά και πάλι λακούβα, να βρεθεί στο δρόμο σου. Και τότε βρίζεις Θεούς και δαίμονες και μαθαίνεις και συνεχίζεις την πορεία με τα μάτια σου πιο ανοιχτά και περνώντας πλέον πλάι από «ύποπτα» εκ πρώτης όψεως πλακάκια. Το ζήτημα είναι όμως να στεγνώσεις και να καθαρίσεις τα παλιόνερα από πάνω σου..αυτό βέβαια είναι θέμα άλλου post.

Οι Νύμφες θα ‘ρθουν πάλι απόψε…

«Χθες, για πρώτη φορά μετά από 9 περίπου χρόνια στην Αθήνα, περιδιαβαίνοντας το λόφο των Νυμφών ή αλλιώς Αστεροσκοπείου ένοιωσα τη μαγεία του χώρου και την μυθολογία που τον περιγράφει…»

Θα ‘ρουν πάλι απόψε, όπως κι εψές όπως κι αύριο το βράδυ.

Θα κατέβουν με την χρυσή τους άμαξα από το χαώδες υπερπέραν και θα φέρουν μαζί τους αισθήρ σκορπίζοντας ολόγυρα σταγόνες μέθης. Τα χρυσά άλογα του άρματος τους θα χλιμιντρίζουν γυρεύοντας ένα μικρό τετράγωνο στο κύκλο της τελειότητας να ξαποστάσουν κι αφηνιασμένα θα χωροπηδάνε ανάμεδα στα κλαδιά, κάνοντας τα φύλα να θροίζουν και τους καρπούς να πέφτουν. Με σημάδια τους τα φώτα των θόλων θ’ αποζητούν στις ψαλμωδίες αγγέλων κι αγίων την αναγγελία του ερχομού τους.

Τα μαλλιά τους λυτά και ξέπλεκα θα κάνουν χάζι με τον άνεμο. Ένα Βόρειο Σέλας θα παίζει με τις άκρες τους και μια Αφροδίτη κι ένας Άρης θα βρίσκουν απάγκιο στις ποδιές τους.  Οι μανδύες τους σημαίες μιας γης ξακουστής στα πέρατα, χιλιοειπομένης, χιλιοβασανισμένης, χιλιοκατεστραμμένης και χιλιοκτισμένης και τα αχυρένια σανδάλια τους δώρο αστρικό από κάποιον φτερωτό Ερμή. Το τραγούδι τους γλυκό, μια μελωδία λυρική,υπνωτική κι αέρινη-ave και χαίρε στο χαμόγελο και τη καλοσύνη μιας στωικής κι αθάνατης Μαρίνας.

Σύνορο μιας οπτασίας βγαλμένης από τη φωνή αλλοτινών ρητόρων και δημοτικών μετέπειτα μύθων;Όνειρο μιας παραπαίουσας παιδικής αναλαμπής, προπομπός μιας φαντασιακής παρόρμησης; Ίσως, μα οι Νύμφες θα επιστρέψουν κι απόψε στο σπιτικό τους.

Κάτι πρέπει να γίνει…

Αγαπημένε μου εαυτέ,

Είναι κάμποσος καιρός τώρα που ζω το μετά μιας περιόδου πολύ δύσκολης όπου μόνο έχασα ή τουλάχιστον αυτά που έχασα είναι πιο πολλά από αυτά που κέρδισα.

Και στο τώρα, στο μεταίχμιο ενός κύκλου που ελπίζω να τελείωσε κι ενός άλλου που δεν λέει να ανοίξει. Είναι σαν να το συννεφοσκαφάκι που με φιλοξενούσε να έσκασε κι εγώ να αρχίζω να κατηφορίζω προς τα κάτω. Ακόμα δεν το έχω αγγίξει αυτό το κάτω, αλλά φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι μήπως δεν τα καταφέρω από την πτώση, ή μήπως μου αφήσει κανένα κουσούρι, ή μήπως πονέσω ή μήπως δεν μπορέσω να ξανασηκωθώ, ή..ή. Μάλλον, αυτό που ζω ορίζει τέλεια την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια, τη κούραση από τα τετριμμένα και τα ανεπαρκή.

Θέλω αλλαγή. Θέλω να ανακαλύψω την αρμονία, να βρω τη δύναμη και το θάρρος και την τύχη να συντρίψω την πεζή ζωή μου και να βγω στο φως.

Πρέπει κάτι να γίνει, πρέπει κάτι να κάνω…