Προσευχή ενηλίκου

Πολύτιμε εαυτέ μου,

Σκέφτομαι οτι η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά παιδικό παιχνίδι μιας χαμένης από καιρό γειτονιάς. Μήλα και κουτσό και κηνυγητό και κρυφτό.

Η κάθε μας μέρα γεμίζει από λεπτά άσκοπα κι άχρωμα.Τρέχουμε να πιάσουμε μια μπάλα να μην καεί η ζωή μας και μείνουμε απέξω από το παιχνίδι, κουτσαίνουμε σε αριθμούς γραμμένους από κιμωλία στον μαυροπίνακα της ύπαρξης μας, κυνηγάμε έναν άνθρωπο και τελικά κρυβόμαστε να μην μας βρούν τα χειρότερα ή τα καλύτερα ή ενίοτε μας κρύβονται εκείνα κι εμείς τρέχουμε απεγνωσμένα ξοπίσω τους. Ωστόσο, θαρρώ, αυτό που μας ξεχωρίζει από την τότε ανήλικη εποχή μας είναι η αθωότητα που εντωμεταξύ χάσαμε στο δρόμο.Παίζουμε και γινόμαστε παιχνίδια ενός δεσποτικού κι αχόρταγου ευατού μας κι όταν λαχανιάσουμε και βραδυάσει δεν μένει τίποτα παραπάνω πέρα από μια κοφτή ανάσα κι ενα ιδρωμένο μέτωπο.

Κι όμως, το οφείλουμε λιγάκι στον εαυτό μας και στους από γενέσεως του κόσμου αρχέγονους δημιουργούς μας  να κρατήσουμε τη φλόγα την μέσα μας ζωντανή, τα μάτια μας πολύχρωμα, τα αυτιά μας μελωδικά και τα χέρια μας ανοιχτά στα χέρια του άλλου, του οποιουδήποτε άλλου υλικού ή άυλου. Το γέλιο μου τρανταχτό, το δάκρυ μου μακρύ, το μυαλό μου απέραντο, την μυρωδιά μου πούδρας και λουλουδιών και βρεγμένου χώματος,το φως μου εκτυφλωτικό, τη φωνή μου συνταρακτικά σιωπηλή,το αίμα από το πέσιμο μου κατακόκκινο και το συννεφοανέβασμα μου ροζ, αυτό εύχομαι για το καλά κρυμμένο, ενίοτε χαμένο μα πάντα υπαρκτό μικρούλι παιδικό εαυτό μου.

Αμήν..