Ο άγνωστος Άλλος

Άγνωστος μπορεί να ‘ναι ο καθένας δίπλα μας ακόμη κι αν τον ξέρουμε.Άγνωστος  μπορεί να μας είναι ο ίδιος μας ο ευατός. Το να γίνει ένας άγνωστος γνωστός είναι δύσκολο, όσο δύσκολο είναι και το αντίστροφο.

Ζώντας κανείς στην Αθήνα ή σε οποιαδήποτε άλλη μεγαλούπολη το να συνεβρίσκεται με μια πλειάδα αγνώστων είναι μέρος της καθημερινότητας. Όταν περπατάω στο δρόμο σπάνια κοιτάζω τα πρόσωπα των διπλανών  μου ή των διασταυρούμενων μου. Είναι σαν να υπάρχουν σαν οντότητα αλλά η άγνωστη ταυτότητα τους δεν με ωθεί στο να τους κοιτάω, να μάθω έστω κάτι για αυτούς. Να μάθω κάτι από τον τρόπο που περπατάν-αν είναι αγχωμένοι ή  χαμένοι στις σκέψεις τους, απο το στυλ τους-αν είναι ψαγμένοι ή φιλόδοξοι, από τις εκφράσεις του προσώπου τους- αν νυστάζουν ή αν είναι θυμωμένοι, από τον τρόπο που ίσως να μιλάνε- αν είναι ερωτευμένοι ή κουρασμένοι. Δίπλα μας περνούν καθημερινά τόσοι άνθρωποι με τη δική τους ζωή ο καθένας, τα δικά τους όνειρα και ανησυχίες, τις δικές τους έγνοιες και τα δικά τους διλλήματα.

Χρειάζεται ενίοτε μια κουβέντα με κάποιον άγνωστο στη στάση για να συνειδητοποιήσουμε πως το να δεις στα μάτια τον άγνωστο δείχνει όχι μόνο φιλική διάθεση αλλά την επιθυμία να μάθεις πράγματα για εκείνον. Όχι από περιέργεια ή διάθεση για κουτσομπολιό αλλά από ανθρωπισμό και μόνο. Το να πιάσεις κουβέντα με ένα άγνωστο σημαίνει να ανοίγεσαι στη γνώση του διαφορετικού, του άλλου ανθρώπου.

Τελικά το να περπατάς στο δρόμο ή το να περιμένεις σε μια στάση ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος να μάθεις τον Άλλον.Και μαζί με αυτόν, τον ίδιο σου τον ευατό…

Advertisements

Όταν το ξαφνικό αναμένεται

Κάποιες φορές χρειάζεται να είσαι προετοιμασμένος. Να περιμένεις αυτό που οι άλλοι σου λένε πως θα ‘ρθει, είτε αυτό σου αρέσει είτε όχι. Να αναμένεις. Το χειρότερο ή ίσως το καλύτερο.

Ο καθένας μας αναμένει. Ένα πλοίο, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια καλή κουβέντα, μια επιτυχία, μια επιταγή, μια γιορτή, έναν φίλο, ένα γράμμα κοκ. Είναι σαν τελικά όλη η ζωή του ανθρώπου να κινείται σε μια τροχιά αναμονής. Αν όχι δεν θα είχε νόημα να πράττουμε όπως πράττουμε, να επενδύουμε, να ζούμε. Το καθετί που γίνεται, ελέγχεται από εμάς και με την προσμονή ενός αποτελέσματος. Άρα ξεκινάμε από την συνειδητή δράση σε μια αέναη ασυνείδητη αναμονή του αποτελέσματος. Είναι αυτό που οι νόμοι της φυσικής αποκαλούν “δράση-αντίδραση”.

Η αναμονή όμως πόσο στα αλήθεια συλλαμβάνεται από την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση ως αναμονή; Ενίοτε αναμένουμε συνειδητά την αντίδραση, ελπίζοντας όμως στην ενδεχόμενη αντιστροφή της. Έτσι, αναμένοντας το κακό ελπίζουμε για το καλό. Όμως όταν το καλό δεν έρχεται πόσο προετοιμασμένοι μπορεί να είμαστε για το κακό; Κι όταν αντί για το καλό έρχεται το κακό πόσο ξαφνικό μπορεί να ‘ναι;

Όταν, τελικά, θέτουμε το ενδεχόμενο του κακού, κι άρα το ξαφνικό δεν υφίσταται, πόσο γίνεται να το αναμένουμε όταν κατ’ ουσία το απορρίπτουμε συνειδητά;

Η δυσκολία του να αγοράζεις παιδικό δώρο

Σε μια γιορτή, σε ένα γεννέθλιο ενός ‘μεγάλου’ είναι εύκολο να πάρεις δώρο. Είτε γυναικείο είτε αντρικό. Είτε καλαίσθητο είτε κακόγουστο, είτε ακριβό είτε φθηνό, είτε εκλεκτό είτε συνηθισμένο.


Ένας μεγάλος θα ενθουσιαστεί με το περιτύλιγμα, θα χαμογελάσει, θα δακρύσει, θα κατσουφιάσει ίσως με το περιεχόμενο αλλά θα το δεχτεί. Αν του αρέσει πραγματικά θα σε σκέφτεται αφού φύγεις και μάλλον θα συνεχίζει σαν υπνωτισμένος ή σαν ηλίθιος να χαμογελά. Αν πάλι δεν του αρέσει θα το καταχωνιάσει κάπου και θα το ξεχάσει, άλλος πιο γρήγορα άλλος πιο αργά.


Το να αγοράσεις όμως δώρο για ένα παιδί είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ένα παιδί θα κοιτάξει το χρώμα, το σχήμα, το μέγεθος, την υφή, την μυρωδιά, την γεύση ακόμη ακόμη. Θα σκίσει το περιτύλιγμα με περισσή γρηγοράδα για να πάει στο περιεχόμενο. Αν του αρέσει θα σε λατρέψει, αν όχι θα σε μισήσει, όσο και για όσο μπορεί ένα παιδί να το κάνει. Ποιο άλλο δώρο καλείται να καλύψει όλες τις αισθήσεις του δωροδοκούμενου από ότι το παιδικό; Κ ι έπειτα ένα παιδί θα κάνει το δώρο δικό του, θα το εξαντλήσει και μαζί την υπομονή των γονιών του αφού δεν θα το αποχωρίζεται πουθενά.


Η πρόκληση τελικά στο να αγοράσεις παιδικό δώρο είναι να γίνεις για λίγο παιδί. Να αναπολήσεις, να ξεθάψεις και να αναγεννήσεις το παιδί μέσα σου. Να φτάσεις έστω και για λίγο στην ηλικία των 3, των 6, των 10 χρόνων. Και είναι κάτι χρόνια πίσω…